Het architectuurtijdschrift ARCH+ heeft een themadubbelnummer over Berlijn uitgebracht. Het is vrijdag jl. gepresenteerd in HBC, zo’n typisch Berlijnse locatie waarvan je, als je net in Berlijn woont, denkt dat hij uniek is, maar waar je na een tijdje achter komt dat er heel veel van dit soort plekken zijn. HBC is het voormalig Hongaars cultuurinstituut aan de Karl-Liebknecht-Straße, in zo’n typisch jaren zestigblok dat het centrum van Berlijn zo onaangenaam winderig maakt. Waarschijnlijk is het binnen daarom zo intiem, om die waaierige sfeer van Alexanderplatz zo snel mogelijk achter je te laten. Er heerst de sfeer van 1963.
Helaas kon ik er niet bijzijn, maar de ARCH+ kan ik natuurlijk wel kopen. En lezen.
Er worden meer dan 10 projecten besproken, van onder meer Anderhalten Architekten, Oda Pälmke PE-P, Wenk & Wiese Architekten, karhard architektur + design (ontwerpers van BergHain), Robertneun (van Frischeparadies) realarchitektur (van Sammlung Boros-bunker) augustinundfrank architekten, Sauerbruch Hutton, brandlhuber+ en raumlaborberlin. Allemaal interessante bureaus met spannende ideeën voor Berlijn, hier en daar gelukkig ook gebouwd.
Naast projectpresentaties zijn de verhalen over Berlijn zeer lezenswaardig; er wordt flink op het Berlijnse architectuur- en stedenbouwklimaat ingehakt. Vooral stadsbouwmeester Hans Stimmann krijgt ervan langs dat hij met zijn Planwerk Innenstadt, het leidende plan voor de binnenstadsgebieden van Berlijn, de tijd terugzet. Het Planwerk heeft tot doel om het verwoeste Berlijn (van wereldoorlog 1, Weimar, Nazi’s wereldoorlog 2, koude oorlog en supermarktoorlog) weer te repareren door de gaten te vullen met bebouwing. Niet met hoge wolkenkrabbers van glas en staal, maar met Berlijnse blokken van maximaal vijf lagen en in steen en stuc.
Andere pittige constatering is dat Berlijn een slaapstad is, waar het zo goed toeven is dat de laatste trein uit Kassel naar Berlijn nog tot na 23.00 uur ’s avonds te nemen is. Terwijl de laatste verbinding tussen Berlijn en Kassel al na 22.00 uur ophoudt. Deze goed-toeven-metaliteit houdt in dat bewoners van Berlijn het liefste alles bij het oude houden. Interessante constatering.
Laat U overigens niet afschikken door de cover, waar ARCH+ Berlins schwerste Türsteher (Berlijns bruutste portier) Sven Marquardt heeft geportretteerd. Deze Berghain-portier heeft menig behoeftige en danslustige potentiele bezoeker de toegang geweigerd. Hij ziet er eng uit. Maar hij slist nog sterker dan Willie uit Maya de bij. Die onbeholpenheid maakt ‘m weer schattig en sympathiek.
Net als Berlijn eigenlijk: niet mooi, soms angstaanjagend, maar ook schattig, en sympathiek.
Arch+“, Nr. 201/202, € 19,-
Er worden meer dan 10 projecten besproken, van onder meer Anderhalten Architekten, Oda Pälmke PE-P, Wenk & Wiese Architekten, karhard architektur + design (ontwerpers van BergHain), Robertneun (van Frischeparadies) realarchitektur (van Sammlung Boros-bunker) augustinundfrank architekten, Sauerbruch Hutton, brandlhuber+ en raumlaborberlin. Allemaal interessante bureaus met spannende ideeën voor Berlijn, hier en daar gelukkig ook gebouwd.
Naast projectpresentaties zijn de verhalen over Berlijn zeer lezenswaardig; er wordt flink op het Berlijnse architectuur- en stedenbouwklimaat ingehakt. Vooral stadsbouwmeester Hans Stimmann krijgt ervan langs dat hij met zijn Planwerk Innenstadt, het leidende plan voor de binnenstadsgebieden van Berlijn, de tijd terugzet. Het Planwerk heeft tot doel om het verwoeste Berlijn (van wereldoorlog 1, Weimar, Nazi’s wereldoorlog 2, koude oorlog en supermarktoorlog) weer te repareren door de gaten te vullen met bebouwing. Niet met hoge wolkenkrabbers van glas en staal, maar met Berlijnse blokken van maximaal vijf lagen en in steen en stuc.
Andere pittige constatering is dat Berlijn een slaapstad is, waar het zo goed toeven is dat de laatste trein uit Kassel naar Berlijn nog tot na 23.00 uur ’s avonds te nemen is. Terwijl de laatste verbinding tussen Berlijn en Kassel al na 22.00 uur ophoudt. Deze goed-toeven-metaliteit houdt in dat bewoners van Berlijn het liefste alles bij het oude houden. Interessante constatering.
Laat U overigens niet afschikken door de cover, waar ARCH+ Berlins schwerste Türsteher (Berlijns bruutste portier) Sven Marquardt heeft geportretteerd. Deze Berghain-portier heeft menig behoeftige en danslustige potentiele bezoeker de toegang geweigerd. Hij ziet er eng uit. Maar hij slist nog sterker dan Willie uit Maya de bij. Die onbeholpenheid maakt ‘m weer schattig en sympathiek.
Net als Berlijn eigenlijk: niet mooi, soms angstaanjagend, maar ook schattig, en sympathiek.
Arch+“, Nr. 201/202, € 19,-
RSS Feed