Foto: Seite-3
Een stad wil gelezen worden. Maar een stad geeft zij geheimen niet aan iedereen prijs. Dan moet je moeite doen de geheimen te ontcijferen. Berlijn is zo’n stad. Een stad die de hele dag tegen je praat, zoals verslaggever Jeroen van Kan van VPRO-programma De Avonden in een gesprek met mij constateerde. En praat, zonder de geheimen van de nacht te verklappen.
Zoals de Clubmeile. Overdag beweeg je je er argeloos doorheen, zonder iets te merken. De gemiddelde toerist kent het beter dan de gemiddelde Berlijner. De Clubmeile of: clubmijl is de benaming van het gebied langs de rivier de Spree, tussen Kreuzberg en Friedrichshain. Allebei de underdog-buurten van Berlijn. Langs het water is de afgelopen jaren een aantal vooruitstrevende clubs neergestreken, waar overdag weinig van te zien is.
’s Nachts des te meer. Dan lopen overal jongeren, met flesjes bier -of sterker- in de hand, op zoek naar de clubs. Rijen taxi’s zijn een indicatie dat een club niet ver weg is. Een sterke spot wijst een cirkel op straat aan. Daarachter een deur, zonder bullebakportier. Binnen is het provisorisch clubben. Ieder moment kan de zware bastoon een deel van het stucplafond in je wodka-red bull doen belanden. Hier wordt het nieuwe Berlijn uitgevonden. Dat is niet het alternatieve jaren ’70 en ’80 uit Kreuzberg, of het optimistische Mitte-jaren ’90 met ongebreidelde groei als centraal thema. Dit is het Berlijn van de beste partyhoofdstad van West-Europa.
Van Week End, bovenin een kantoorgebouw dat van 18.00 uur tot 08.00 uur in een club verandert met de garderobe in de entreehal van het kantoorgebouw, tot aan Bar 25, waar achter een houten hek een indianendorp is ontstaan, waar grenzen tussen wonen, werken, recreëren, bouwen, slopen, wakker of in trance zijn vervagen. Maria Am Ostbahnhof staat symbool voor het jaren ’90-Berlijn-als-themapark met de uitstraling van een ruïne. Berghain is de top onder deze clubs: een oude elektriciteitscentrale omgebouwd tot megaclub. Of de Watergate: techno vieren met uitzicht op de Spree. De volgende dag na-chillen bij de Club der Visionaire, want: “Allen bleiben noch ein bisschen”.
Zoals de Clubmeile. Overdag beweeg je je er argeloos doorheen, zonder iets te merken. De gemiddelde toerist kent het beter dan de gemiddelde Berlijner. De Clubmeile of: clubmijl is de benaming van het gebied langs de rivier de Spree, tussen Kreuzberg en Friedrichshain. Allebei de underdog-buurten van Berlijn. Langs het water is de afgelopen jaren een aantal vooruitstrevende clubs neergestreken, waar overdag weinig van te zien is.
’s Nachts des te meer. Dan lopen overal jongeren, met flesjes bier -of sterker- in de hand, op zoek naar de clubs. Rijen taxi’s zijn een indicatie dat een club niet ver weg is. Een sterke spot wijst een cirkel op straat aan. Daarachter een deur, zonder bullebakportier. Binnen is het provisorisch clubben. Ieder moment kan de zware bastoon een deel van het stucplafond in je wodka-red bull doen belanden. Hier wordt het nieuwe Berlijn uitgevonden. Dat is niet het alternatieve jaren ’70 en ’80 uit Kreuzberg, of het optimistische Mitte-jaren ’90 met ongebreidelde groei als centraal thema. Dit is het Berlijn van de beste partyhoofdstad van West-Europa.
Van Week End, bovenin een kantoorgebouw dat van 18.00 uur tot 08.00 uur in een club verandert met de garderobe in de entreehal van het kantoorgebouw, tot aan Bar 25, waar achter een houten hek een indianendorp is ontstaan, waar grenzen tussen wonen, werken, recreëren, bouwen, slopen, wakker of in trance zijn vervagen. Maria Am Ostbahnhof staat symbool voor het jaren ’90-Berlijn-als-themapark met de uitstraling van een ruïne. Berghain is de top onder deze clubs: een oude elektriciteitscentrale omgebouwd tot megaclub. Of de Watergate: techno vieren met uitzicht op de Spree. De volgende dag na-chillen bij de Club der Visionaire, want: “Allen bleiben noch ein bisschen”.
Dit alles is prachtig beschreven in het boek Lost and Sound, Berlin, techno und der Easyjetset, van muziekredacteur Tobias Rapp. Het boek is vorig jaar rond deze tijd verschenen maar heeft op geen enkele manier aan waarde of betekenis ingeboet. Integendeel: ik haal regelmatig bij rondleidingen of excursies teksten en opmerkingen uit het boek aan. Want Rapp heeft prachtig bedacht dat de suburbs van Berlijn niet rondom Berlijn liggen. Dat klopt: daar is het tamelijk leeg. Rapp stelt dat de suburbs van Berlijn bij Kopenhagen, Amsterdam, Madrid, Milaan, Belgrado en Barcelona liggen. Want daarvandaan vliegen toeristen cq muziekkenners voor een prikkie naar Berlijn om daar voor een prikkie een aantal dagen te dansen en feesten op die paar kilometer langs de Spree. Volgens Rapp verbindt Berlijn de virtuele wereld van de techno-websites, waarop technomuziekliefhebbers over heel Europa elkaar online ontmoeten om de nieuwste platen te discussiëren, met een reële wereld, doordat men naar Berlijn vliegt om daar die nieuwe platen live te horen en beleven. Met dank aan de billigflieger, of low cost carriers, of: Easyjet.
Intussen vraagt iedereen zich af welke kant het met Berlijn opgaat.
De stad weet ’t niet. De investeerders weten ’t niet. De inwoners weten het ook niet, maar maken van de gelegenheid gebruik om veel plekken en gebouwen in de stad tijdelijk te benutten. Dus: doorfeesten. In een imperfecte stad, want: werkloosheid hoog en grote investeerders weg.
Intussen vraagt iedereen zich af welke kant het met Berlijn opgaat.
De stad weet ’t niet. De investeerders weten ’t niet. De inwoners weten het ook niet, maar maken van de gelegenheid gebruik om veel plekken en gebouwen in de stad tijdelijk te benutten. Dus: doorfeesten. In een imperfecte stad, want: werkloosheid hoog en grote investeerders weg.
Daar past de opmerking van Tom Michelberger, een van de initiatiefnemers van het Michelberger Hotel goed bij: perfectie creëert geen herinnering, want herinnering is het gevolg van beweging, van een levendige ervaring, van interactie -met mensen, de omgeving en de sfeer. Dat is Berlijn.
Rapp schetst een scherp beeld van een fascinerende, excessieve en stiekem ook invloedrijkste stedelijke cultuur en haar hoofdrolspelers: de dansers, de Dj’s, de muziekproducenten, de clubeigenaars en de stadsplanners. En heeft mijn exemplaar gesigneerd met de woorden: rave on!
Dankjewel, Tobias.
Het boek is vorig jaar uitgekomen bij uitgeverij Suhrkamp Verlag
voor de ongelooflijke Berlijnse prijs van € 8,50; zie hier.
Voorblik in het boek is te werpen alhier
Rapp schetst een scherp beeld van een fascinerende, excessieve en stiekem ook invloedrijkste stedelijke cultuur en haar hoofdrolspelers: de dansers, de Dj’s, de muziekproducenten, de clubeigenaars en de stadsplanners. En heeft mijn exemplaar gesigneerd met de woorden: rave on!
Dankjewel, Tobias.
Het boek is vorig jaar uitgekomen bij uitgeverij Suhrkamp Verlag
voor de ongelooflijke Berlijnse prijs van € 8,50; zie hier.
Voorblik in het boek is te werpen alhier
RSS Feed