Berlijn is niet mooi.

Berlijn is een lelijke stad, met mooie plekken.

Berlijn is, met name in de zomer, als Susan Boyle; je moet voorbij het uiterlijk durven kijken, aldus Rutger Lemm in Vrij Nederland.

Soms is iets lelijks stiekum toch iets heel moois.
Zoals deze Plattenbauflat, in Hellersdorf. Heeft tien jaar als halve ruïne staan wachten. Op sloop, of op renovatie. Dat laatste gaat nu gebeuren.

Tijdens het wachten heeft iemand het gewaagd de flat literair op te vrolijken met een gedicht:

Weiße Flocken
wirbelm
von ein ander
zu ein ander
durch einander
jede einzeln
ganz
für sich

witte vlokken - dwarrelen - van elkaar - naar elkaar - door elkaar - elke vlok apart - helemaal - voor zichzelf

Een immer heet thema in Berlijn: de hoogte van de huren.

Berlijn is nog meer dan Amsterdam een huurstad. Vooral in Oost-Berlijn waren de huren extreem laag. De DDR-leiding wilde iedereen een woning geven tegen een lage huur. Ergo: een bouwexplosie van heb-ik-jou-daar; meer dan 200.000 Plattenbau-woningen zijn uit de grond gestampt. En die kostten bijna niets. De huren werden extreem laag gehouden en dekten nog geen kwart van de kosten. Tja, zo loopt je staatsschuld natuurlijk wel op.
Maar West-Berlijn kon er ook wat van. De vele kraakacties in de jaren zeventig en tachtig heeft geleid tot een voortdurend kritisch volgen van welke vorm van huurverhoging ooit.

Maar de tijden zijn veranderd.

Raider werd Twix, de muur viel, de regering verhuisde van Bonn naar Berlijn. En dat laatste trok veel nieuwe inwoners naar de stad. Buurten werden in razend tempo opgeknapt. Zo is in prenzlauerberg in vijf jaar tijd de bevolking voor 50% uitgewisseld; nieuwe import tegenover oude oorspronkelijke bewoners.

Nieuwe mensen, nieuwe huren; na renovatie gingen de huren flink omhoog. Maar veel van de leden van de nieuwe import kunnen deze hoge(-re) huren makkelijk betalen. En dat bevalt de voormalig huisbezitters/krakers niet. Zij protesteren tegen huurverhoging en veryupping in het algemeen. Soms fel en zinloos, zoals op 1 mei.
Soms erg grappig.

Zoals met de afwaarderingsgereedschapskist. Met daarin handige gereedschappen om je buurt te devalueren. Toegegeven, het initiatief komt niet uit Berlijn, maar uit Hamburg, ook een stad met een flinke kraakgeschiedenis. Maar vindingrijk is het.

De videoboodschap van Margit Czenki en Christoph Schäfer geeft handige tips, onder meer hoe je:
- een schotelantenne uit papier kan maken
- buitenlandse namen op de naambordjes kan plakken (met de
  hilarische voorbeelden “Daila Lama’ en ‘Carol Woytila”
- je huis er uit kan laten zien als een 55 eurocent-winkel, of nog beter:
  als een mislukte discounter
- hoe je Lidl-tassen voor de ramen kan hangen bij wijze van gordlijn,
  zodat de buren denken dat je de stroomrekening niet meer kan
  betalen
- wél je pas aangekochte Gucci-tas in de Lidl-supermarkttas proppen

Ofwel: met de tips uit deze afwaarderingsgereedschapskist gaat je huur gegarandeerd omlaag, zodat je kan verhuizen naar een grotere, én nu ook goedkopere woning.
Zodat aan het eind van het jaar mooi geld overblijft voor een of meer flesje(s) sekt.

*PLOP*