Transmediale 2012 01/30/2012
Techniek is overal en altijd. Je ziet het niet en toch is het er. Vanaf morgen vindt al weer voor de 25e keer het Transmediale-festival plaats. Dit festival laat een kruising/kruisbestuiving tussen technologie, kunst en cultuur zien. Een zusterfestival, het CTM vindt eveneens plaats. Daar ligt de focus op experimentele elektronische muziek. Zes dagen tentoonstelling, discussie, muziek, workshops en performances doen de grenzen tussen galerie, club, tentoonstellingsruimte vervagen. In|compatible is dit jaar het thema. Achtergrond: incompabiliteit is de toestand waarbij dingen niet wrijvingsloos met elkaar functioneren. Daardoor ontstaan crises; in de politiek, de economie, de techniek, ecologie. Het lijkt op dit moment wel alsof we overal met incompatibiliteit te maken hebben. De media, die wij bijna altijd vertrouwen, maakt crises in een oogopslag zichtbaar. Transmediale 2012 stelt dat incompabiliteit voorwaarde is om tot culturele productie te komen. Het risico van het ongewone is uitgangspunt. De donkere kanten, die ook aan de huidige netwerkcultuur kleven, worden gepresenteerd en bestudeerd. Allemaal prachtig, maar voor mij als niet-kunstkenner, die ook nog last heeft van het Tunte & Technik-syntdroom is het vooral een kans om veel Berlijnse gebouwen van binnen te zien. Dat sluit weer mooi aan bij mijn Goede Voornemen 2012 om meer openingen in de stad te bezoeken. Ik ga er van uit dat ik veel sh*t te zien zal krijgen, zoals ook in HP De Tijd te lezen is. (Te?) veel kunstenaars in de stad leidt niet altijd tot goeie productie. En nogmaals, van kunst heb ik weinig verstand, dat laat ik aan Jurriaan Benschop over. Maar de kans om veel gebouwen van binnen te zien laat ik niet liggen. 
Bethanienhaus Kreuzberg
Zo was de opening van Transmediale in het Bethanienhaus in Kreuzberg. Tot mijn schaamte was ik daar nog nooit geweest. Een prachtig oud ziekenhuis, in paviljoenachtige setting, met ruime, hoge kamers. Ideaal voor kunsttentoonstellingen. Transmediale, da’s vele videokunst was met al gewaarschuwd. En dat klopte. De vele oude televisies gaven het geheel een jaren tachtigsfeertje, onder meer door de video-installatie van Joep van Liefland, die een compilatie had gemaakt van videobedrijf-reclames uit de jaren tachtig, erg grappig en herkenbaar.  Bron: www.dailytonic.com Een andere bijzondere plek is het Haus der Kulturen der Welt, waar de foyer dit jaar door raumlaborberlin is vormgegeven. De installatie good manners bad habits bestaat uit fragmenten die tesamen aan een woonkamer herinneren, maar samen ook aan een hybride tussen meubels en bouwonderdelen doet denken. Daarnaast is er komende dagen nog een performance in de voormalige Lokschuppen (locomotiefloods) die is omgebouwd tot plek voor kunst, cultuur en horeca. De Lokschuppen maakt weer deel uit van het Freiraumlabor Friedrichshain; een project waar op basis van wensen uit de buurt een nieuw park is vormgegeven, direct naast de logge bouwmarkthallen en Berghain. Over Freiraumlabor Friedrichshain later meer, want daar is veel interessants over te vertellen. Nu eerst zes dagen onderdompelen in kunst, creativiteit, techniek (en bijzondere gebouwen!!) Transmediale 2012 31/1 tot en met 5/2 Add Comment Gluren 01/24/2012
 Heerlijk, dat Berlinerisch Torstrasse 149 01/18/2012
Met de vele verhitte discussies over huurverhogingen, uithuisplaatsingen, verdrijving en yuppificiëring die de kranten en blogs in de stad beheersen is het nu tijd voor iets heel anders: een superflitsend nieuwbouwproject. Al eerder heb ik geblogd over mijn voorkeur voor de Torstrasse. Die voorkeur wordt gedeeld, en niet door de minsten. Want architectenbureau GRAFT vult hier een gaatje. Nu is gaten vullen dagelijkse bezigheid in Berlijn. Het is interessant hoe ze dat doen. Met andere woorden: welke woningtypes, welke grootte en welke architectuur GRAFT ons laat zien. Een toonvoorbeeld van binnenstedelijk bouwen. 
Het gehele bouwblok meet circa 18 meter in de breedte en zo’n 10 meter in de diepte. De gevelbreedte maakt het mogelijk om twee woningen aan de gevel te maken. De woningen lopen weliswaar door tot aan de achterkant, die op zuid ligt, waardoor er geen balkons aan de drukke Torstrasse gemaakt hoeven te worden. Aan de achterkant is het gebouw split-level. Dat leidt ertoe dat het gebouw aan de voorkant zes en aan de achterkant acht verdiepingen heeft. Opvallend sluit de woninghoogte daarmee op de aangrenzende bebouwing aan. Dat is opvallend omdat bij nieuwbouw uit de jaren negentig meestal niet de ‘traditionele’ verdiepingshoogte van 3.60 meter werd gehanteerd, maar het minimale van ca. 2.60, waardoor veel nieuwbouw altijd een of twee verdiepingen meer heeft dan oudbouw. Let maar eens op in de stad en tel de verdiepingen van oud en nieuw die naast elkaar staan.  Het gebouw telt drie verschillende typen woningen. Op de eerste en vierde verdieping split-levelwoningen met ieder vijf kamers, die zich over drie verdiepingen en 149 vierkante meter uitstrekken. Op de tweede en derde verdieping komen normale woningen van ca. 100 vierkante meter. Bijzonder is de verdiepingshoogte van de woningen: 3,20 meter. Als je dat niet biedt, verkoopt het niet; bijna alle oudbouw in de Mietshäusern in Berlijn hebben een verdiepingshoogte van minimaal drie meter, die heel aangenaam is en ruim aandoet. Geen schoenendoos-effect. Top op de GRAFT-taart is het penthouse van circa 140 vierkante meter. Dat strekt zich over de hele breedte van het pand uit, biedt een woonkamer van 65 vierkante meter en eendakterras van 40 (!) vierkante meter. 
Er komt een winkel op de begane grond, want Berlijners houden niet van op begane grond wonen, in tegenstelling tot Nederlanders. Alle woningen worden uitgerust met open haard. En er is een fietsenstalling. En een kinderwagenplek. En een parkeergarage. En een (op gebruik van een brancard toegepaste) lift. En een gemeenschappelijke tuin. En vloerverwarming. En zonne-energie. En een aansluiting voor elektrieke auto’s in de parkeergarage. Wie het nu nog heeft over dat binnenstedelijk bouwen op alle fronten anders moet: kom in Berlijn kijken. De gevel wordt GRAFT-eriaans; veel gebogen elementen, veel glas. Een gebouw dat volgens GRAFT de grenzen tussen bouwkunst en design doet verdwijnen. Er hangt wel een pittig prijskaartje aan; de vierkante meterprisjteller begint bij 4.610 euro per vierkante meter te lopen. Ach, af en toe een vette bonbon tussen de cake van doorsneebouw is helemaal niet erg. Het hek op(en) 01/13/2012
Als je het niet ziet, zie je het niet. Met deze Cruijffiaanse wijsheid is de campagne van Amnesty International te omschrijven. Amnesty zet zich wereldwijd in voor politieke gevangen. Dat lijkt onzichtbaar werk, en daarom sluit de huidige campagne mooi aan op het werk van Amnesty. Wat hebben zij gedaan? De campagne, Unsichtbar geheten, bestaat uit het op een bepaalde manier beschilderen van plekken waar je dagelijks langsloopt. Als je het niet ziet, zie je niet dat er eigenlijk een afbeelding is weergegeven van een persoon die gevangen zit, zoals hierboven Fatima Hussein Badi. De campagne (zie hierboven The Making Of) is medeopgezet door kunstenaar Mentalgassi, die eerder deze techniek in Berlijn gebruikte bij zijn project “Hidden Faces”. In zes Europese steden zijn 26 van dergelijke figuren te zien. De portretten moeten oproepen mee te doen met de Amnesty-marathon om brieven te schrijven aan wereldwijd politiek veroordeelden. Het bijzondere is natuurlijk dat op een hek, dat symbool staat voor afsluiting en exclusie, dergelijke afbeeldingen zijn geprojecteerd. Dit, gecombineerd met “Als je het niet ziet, zie je het niet” maakt het project bijzonder. Want dat laat het filmpje ook zien; mensen merken het op, lopen nog eens langs en worden zo op andere gedachten gebracht. En dat allemaal in de openbare ruimte. Met dank aan Urbanophil en Amnesty, natuurlijk Goud voor oud 01/10/2012
 Over een week is het zo ver. Wéér vliegt een bubs Nederlanders met het vliegtuig naar Berlijn. Want in de week van 17 tot en met 22 januari vindt de Berlin Fashion Week plaats. Ik heb me laten vertellen dat het afgelopen jaar het aantal vliegbewegingen vanuit Nederland naar Berlijn met 50(!)% is gestegen ten opzichte van 2010. Dat is op straat duidelijk hoorbaar te merken. Naast Duits, Pools, Russisch, Spaans, Italiaans en iets ondefinieerbaar maar overduidelijk Scandinavisch hoor ik steeds vaker Nederlands. Berlijn blijft gevraagd. Ook in 2012 ga ik met dit blog door met duiden wat Berlijn nu zo bijzonder maakt. Clichés als Muur, vogels die van oost naar west vliegen (en weer terug, hoop ik voor die vogels tenminste), oorlogen et cetera probeer ik daarbij zo veel mogelijk te vermijden. Natuurlijk, de geschiedenis (ohnee, de VELE geschiedenissen) drukken een zwaar en soms adembenemend stempel op Berlijn. Ontzagwekkend kan het soms zijn hoe alledaags Berlijners daarmee omgaan. Logisch, want: Berlijn is van vandaag, en dat probeer ik te pakken te krijgen en hier (en daar, maar da's nog niet klaar) te beschrijven.  Opvallend aan de Fashion Week is dat bijna alle locaties die gekozen worden voor de shows, beurzen en evenementen oude gebouwen betreft. Jane Jacobs zei het al in de zestiger jaren van de vorige eeuw: new ideas require old buildings –nieuwe ideeën hebben oude gebouwen nodig. En oude gebouwen; daar loopt Berlijn van over. Gebouwen met geschiedenis, gebouwen met karakter, maar bovenal: gebouwen die niet flexibel zijn gebouwd als de zoveelste multifunctionele RAI-hal, waar alles kan en niets sfeer heeft, of pas krijgt als een hele doos stylisten met veel geld de boel moet komen aankleden. Gebouwen die zich dus niet aan de gebruiker aanpassen, maar andersom. Da's heel Berlijns; Berlijn past zich ook niet aan jou aan, je hebt je hier maar aan te passen. Hoogtepunt van de komende fashion Week, die twee keer per jaar plaatsvindt, is de modeshow van de Mercedes-Benz Fashion Week vlak voor de Brandenburger Tor. Daar waar van 31-12-2011 tot 1-1-2012 nog een kleine miljoen mensen uit binnen- en buitenland Silvester hebben gevierd. Verder vindt de vakbeurs voor street- en urban wear plaats in de gebouwen van voormalig vliegveld Tempelhof. De high-fashionbeurs SHOW & ORDER speelt zich volledig af in Café Moskau, uit 1961, ook geen jonkie onder de gebouwen meer. De Premium-vakbeurs is neergestreken in het voormalige poststation aan het nieuwe park Gleisdreieck (zie foto's hierboven), waarvan een deel dit jaar geopend is. Een kleine 20.000 vierkante meter voor mode is daar te gebruiken, naast 2.000 parkeerplaatsen. De BRIGHT street wearbeurs durft het zelfs aan om de oergezellige voormalige Stasi-centrale te gebruiken voor haar beurs. De New Yorker Trade Show Capsule is te vinden in de voormalige oude munt, waar lang de D-Mark is gemaakt, en sinds de Wende voor velerlei (van porno tot pop up restaurant) wordt gebruikt. De vakbeurs voor mode & accessoires heeft voor RADIALSYSTEM V gekozen, het voormalige pompwerk en nu dans/muziekhuis aan de Spree. De Lavera Showfloor Berlin is ook aan de Spree neergestreken, in het omgebouwde gebouw van ENERGIEFORUM BERLIN. De Ethical Fashion Show –belangrijk thema in de mode; dat dingetje wat U nu aanheeft van € 13,99 bij de H&M waarin staat “Made in Bagladesh” is niet, ik herhaal: NIET koosjer geproduceerd- heeft ewerk verkozen, een in onbruik geraakte elektriciteitscentrale (zie foto hieronder).  Wat zegt dit ons nu? Dat Berlijn een overmaat aan ‘lege’ ruimtes heeft? Dat is waar, dat ziet nog een blind paard, maar hoe komt dat? Groot verschil is het gebruiksoppervlak van een arbeider die in een fabriek aan de lopende band staat versus een creatieveling die dingen achter zijn laptop bedenkt. Laatstgenoemde gebruikt circa vijf keer zo weinig ruimte als de fabrieksarbeider. Tel daarbij op dat bijna alle industrie uit Berlijn verdwenen is na de Wende, en voilá: leegstand. En er sluiten of verplaatsen nog steeds fabrieken hun productie naar Verweggistan, dus er komen ook alleen maar lege gebouwen en terreinen bij. Die kunnen weer gebruikt worden voor van alles & nog wat. Da’s leuk voor de Fashion Week en alle andere evenementen die plaats (gaan) vinden in Berlijn zoals de Trendsafari, maar kunnen zo op een gemiddelde miezerige 9e januari, zo tegen kwart over drie ’s middags, als de schemering over de dag heendondert en het voor je het weet donker is, de stad een heel andere sfeer geven dan de fleurige modepopjes die een week lang met bonte kleuren over de catwalk huppelen in een leeg industrieel pand. En dat maakt allebei Berlijn. Nieuw jasje 01/07/2012
 De Fernsehturm is tweeënveertig jaar oud. Overdag een megatrekpleister met zo’n 5.000 bezoekers en ’s nachts een geruststellend knipperlicht dat het middelpunt van de stad laat zien. Nu kan –weet ik uit eigen ervaring- iets van 42 af en toe een fris verfje gebruiken. Zo ook de Fernsehturm. Maar betekent dat de bijzondere sfeer verdwijnt? En de toren maandenlang dichtgaat? Dat is niet de bedoeling. De toren blijft tijdens de verbouwing gewoon open.  De laatste renovatie stamt uit 1996 en dat is te zien: turkoois en veel staal. Toen heel modern, nu niet meer. Bij de opening in 1969 was in de entreehal, in de panoramabar en in het draaiende restaurant de houten bekleding bijzonder. Maar dat mag anno 2011 niet meer om brandtechnische redenen. Daarom wordt een mix van lichte kleuren toegepast, naast de vele jaren ’70-elementen die gewoon zijn gebleven en niet veranderd.  Een ritje naar boven is niet alleen een rit in de hoogte maar ook een terugreis in de tijd. Tot je voor de ramen staat op 200 meter hoogte en het Berlijn van vandaag bekijkt. Een ‘probleem’ blijven de wachttijden voor de toren. Er mogen maximaal 320 mensen tegelijkertijd in de aluminium kogel op 200 meter. Weliswaar kan er online geboekt worden om wachttijden te vermijden, maar het is mij al twee keer overkomen dat ik net te laat voor mijn timeslot weer bij de toren kwam om naar boven te gaan. Dus effe een broodje halen in de omgeving van de toren: niet doen! Maart tot en met oktober: open van 9 uur ’s ochtends tot middernacht November tot en met februari: open van 10 tot middernacht. Online boeken kan op http://www.tv-turm.de/ Knorrpromenade 01/02/2012
 Hij heeft twee wereldoorlogen overleefd. En ook de DDR. Maar nu brokkelt de stuc af. Hoog tijd om de poort van de Knorrpromenade te redden. Knorr-pro-me-na-de?! Is dat een lange rij groente- vlees- en kippenbouillonblokjes die eendrachtig in mars door de straat lopen? Nee. Knorr is uiteraard een bekende smaakmaker, maar in Berlijn was Knorr voor iets anders heel belangrijk, namelijk: remmen. Meneer Knorr (1859–1911) is de uitvinder van de schijfrem. De schijfrem heeft weer niets te maken met een ham- of bamischijf, maar met het wiel, waardoor in plaats van remblokjes die snel slijten een schijf een wiel deed remmen. Geen onbelangrijke uitvinding in de stad waar het stikte van de trams en treinen.  Voor de Betere Burger is naar idee van meneer Knorr in Berlijn-Friedrichshain tussen 1911 en 1913 de 150 meter lange Knorrpormenade gebouwd. Deze straat wijkt overduidelijk af van de rest van de bebouwing in Friedrichshain, een dichtbebouwde voormalige arbeidersbuurt. De woningen hebben voortuinen, zijn flink versierd en uitgerust met balkons en loggia’s. Ook staan er in de straat mooie bomen. Veel huizen in de straat zijn inmiddels opgeknapt na jarenlange verwaarlozing ten tijde van de DDR, die deze woningen veels te burgerlijk vond. Wat niet is opgeknapt is de poort aan het begin van de straat. En het is de enige poort van de twee die nog over zijn, na bombardementen door WO2. Er is een opvallende en ludieke actie gestart om de poort op te knappen. Karsten Frank, projectontwikkelaar, wil privaat geld inzamelen om de poort te kunnen restaureren. Want van het failliete Berlijn valt niet veel financieels te verwachten; het geld dat er is wordt in projecten gestoken met meer prestige dan de Knorrpromenadepoort. Frank meent dat iedereen wel makkelijk in een bar kan zitten en over problemen zaniken, maar dan gebeurt er nog niks. Er dient rond de 60.000 euro ingezameld te worden om de poort te kunnen restaureren. Doel is vele kleine financiers in plaats van één grote, die eenmalig zijn naam aan het project verbindt en die je vervolgens nooit meer ziet.  Geen Piet Hein Eek-actie; Knorrpromenadepoort ingepakt tegen vorst Hoe wil Frank geld inzamelen? Via Hops & Barley, een klein brouwerijtje om de hoek van de Knorrpormenade. Daar komt een euro extra voor een biertje ten goede aan de restauratie. Ofwel: zuipen voor monumentenzorg, zoals het op internet al wordt genoemd. Daarnaast is Frank in overleg met een lokale sausmaker, die een barbecuesaus ontwikkeld, genaamd „Knorrpromenadenmischung“ waarvan een deel van de opbrengst ook naar de restauratie van de poort gaat. In 2013 wordt de Knorrpromenade 100 jaar. Het zou mooi zijn als de poort dan gerestaureerd is. Nog even doorbarbecueën en drinken dus. Knorrpromenade op facebook? knorr hier Water | Bloemen | Liefde 12/28/2011
Russische bomaanslagen Arabische lentes Japanse tsunamis Alphen aan de Rijnse schietpartij liquidatie Osama SinterBram die er mee ophoudt Prins Albert van Monaco die met Charlene Wittstock trouwt Noorse aanslagen Britse rellen Pukkelpop afgeblazen door de wind Nederlandse aardbeving liquidatie Qadhafi Belgisch kabinet kortom: niemand kan zeggen dat er in 2011 niets is gebeurd. Opdat het in 2012 beter zal gaan: een ode aan de liefde. Door middel van een schitterend staaltje vier minuten lang miniem mimewerk van de Berlijnse kunstenaar/travestiet Ades Zabel; hier als strenge Chefsekretärin. Hij performt Lauf und hol' Wasser, een van de vele prachtliederen van zangeres Vasiliki Papathanasiou (ook wel bekend onder de naam: Vicky Leandros) uit 1971 Want: Kent U de bloemen der liefde? Weet U hoe snel ze zijn uitgebloeid? Nu zijn we samen gelukkig maar wie weet wat er morgen gebeurt… Tel de uren en hou ze vast Zorg dat het geluk bij ons blijft en ons nooit meer verlaat (ook in 2012!) Waarheen, waarvoor 12/21/2011
Waarheen leidt de weg die we moeten gaan? Waarvoor zijn wij hier op aard'? Wie weet wat er is achter ster en maan? Hoe lang duurt noch de nacht? Nee, dit wordt geen stichtelijk stukje tekst over de zin van het leven. Daar is december teveel een feestmaand voor! Daarom een overzicht waar heen te gaan en van 2011 linea recta 2012 in te knallen. Balkanbeats doen het goed bij Silvester dit jaar (Silvester = ouderjaarsavond in het Duits). Im Westen nichts Neues, de toekomst ligt in het oosten! Zo kun je naar THE NATIONAL FANFARE OF KADEBOSTANY gaan kijken/luisteren/meemaken, in club Ritter Butzke in Kreuzberg. Hier alvast een (let op!! ongecensureerd!) voorproefje: Kaartjes te krijgen via HIER  Nog meer Balkan in Heimathafen Neukölln: Balkan-Elektro, Tech-House, Folkstep, Balkan-DnB, Rooster Funk, House, Balkan-Step, Balkan Swing. Kaarten te bestellen via HIER Wie energie genoeg heeft: op naar Berghain, want daar kan worden doorgedanst van 23.59 op 31 december tot 23.59 op 2 januari 2012. Kaarten aan de deur van www.berghain.de Check wel even of Kok van de Poppersfield niet net Berghain heeft weggegoocheld. In Astra Kulturhaus (op het RAW-gelände in de Revaler Strasse, met talloze clubs in de omgeving) vindt de BING BäNG plaats, met dj’s Oliver Koletzki & Fran, Lexy, Hanne & Lore en Niko Schwind . Dat is meer Minimal-sound. Kaarten via HIER  Fuck me Now & Love me Later; een eenduidige titel voor een feestje, lijkt me. Veel onschuldiger dan de titel doet vermoeden. Optredens van: Krause Duo, Sascha Funke, Justus Köhnke LIVE, Channel X, Till von Sein en de onvolprezen Jake The Rapper. Kaarten via HIER In de Alte Münze is We Love Berlin meets Spreesafari pres. Silvester Games - The Champions League-feest. Aangeprezen al een Minimal Techno Parade klinkt het als een indoor Loveparade op oudejaarsavond.  Heerlijk decadent kan zelfs in Berlijn ook: een rondtoer dwars door de stad maken in een witte stretchlimo van 8 meter en 60 centimeter, met plek voor 8 personen? Jawoor, geen probleem. Er is zelfs een TV en DVD-speler aan boord, mocht het uitzicht op Berlijn pijn doen aan je ogen. Kaarten te krijgen -niet goedkoop- via HIER  Wie het liever artistiekerig houdt: ga naar Radialsystem, het prachtig verbouwde pompstation waar vooral moderne dans plaatsvindt. In Radialsystem wordt Silvester an der Spree gevierd, tussen Alexanderplatz en Oberbaumbrücke op de grens van Kreuzberg en Friedrichshain. Eerst kan de dansvoorstelling "Impromptus" van Sasha Waltz & Company gekeken worden, aansluitend is er diner met gerechten uit het Wenen van Schubert: - Forellenquintet & Sachertorte. Om half twaalf neemt DJ Ipek de boel over en zorgt ervoor dat u dansend 2012 ingaat. DJ Ipek Ipekcioglu mixt hedendaags oriëntaalse electro met pop. Kaarten voor dansvoorstelling en diner: HIER en kaarten voor feestje met DJ Ipek: HIER  Modersohnbrücke Even geen zin in kaartjes kopen, wachtrijen, gedoe bij de garderobe en zweterige feestjes: geen nood. Er zijn vele plekken in de stad waar op straat gefeest wordt. Dat kan gecombineerd worden met vuurwerk kijken, zoals op de Warschauer Brücke en de Modersohnbrücke, beide in Friedrichshain. Voor wie helemaal genoeg heeft van oud & nieuw en het allemaal zo-zo vindt: die kan vragen of Hans Klok dat hele oud- en nieuwgedoe wegtovert, want hij treedt op in het Admiralspalast, met het programma Magie der Weihnacht, die dan al vijf dagen verleden tijd zijn. Toch knap, van zo’n goochelaar! Veel plezier! Freunde von Freunden 12/19/2011
 Nathan Cowen en Jacob Klein, bron: FvF Eigenlijk wil ik op dit blog geen reclame maken. Maar doe dat natuurlijk toch. Voor Berlijn; over de stad, de straten, de mensen. Berlijnofielen naast mij doen daar vele pogingen toe. En soms presteren anderen het zo bijzonder, dat ik het niet kan laten dit onder de aandacht te brengen. Daarom: graag uw aandacht voorrrrrrrrrrrrrrr……: Freunde von Freunden, editie Berlijn! FvF is een internationaal magazine, vol met interviews met creatieven met diverse achtergronden. Bijzonder is dat FvF de creatieven fotografeert in hun dagelijkse woon- en werkomgeving. Onlangs is de Berlijnse versie van FvF gepresenteerd: een megadik coffee table boek met interviews en beelden van Berlijnse creatieven. Uitgeverij Distanz heeft samen met kunstverzamelaar Christian Boros het boek mogelijk gemaakt. Boros is de rijke reclameman die in de Reinhardtstrasse een oude bunker heeft gekocht en volgestopt met zijn verzamelde moderne kunst. Die collectie kan bezocht worden. Een video van FvF laat Boros zien in zijn penthouse, bovenop de bunker, klik hier  Atelier Norbert Bisky, bron: FvF Het boek staat vol met interviews met bijzondere types, zoals Jan-Henrik Scheper-Stuke, Junior-Chef van Edsor Kronen, de stropdassenfabriek die al sinds 1909 bestaat. Of Hadnet Tesfai, presentatrice en dj. Oorspronkelijk uit Eritrea is zij op haar derde naar zuid-Duitsland gekomen, om later haar geluk in Berlijn te gaan beproeven. Het atelier van Norbert Bisky, kunstenaar/schilder, laat zien hoe artiesten werken. Boris Radczun is opgeklommen van portier via dj, barkeeper, kok tot clubeigenaar en nu eigenaar is van de beroemde Berlijnse restaurants Grill Royal en Borchardt. Heerlijk is het om via het boek en de site binnen te gluren in de appartementen van deze Berlijners. Duidelijk wordt dat aan ruimte in de stad geen gebrek is; appartementen lijken pas bij 200 vierkante meter te beginnen. Ook opvallend; het gros van de geïnterviewden zijn “Wahlberliner”; ofwel mensen die er voor gekozen hebben om in Berlijn te gaan wonenwerken, maar er niet zijn geboren.  Erg inzichtelijk is het interview op de site van FvF van Nathan Cowen en Jacob Klein. Leuk om te zien en te lezen, omdat zowel tekst als beeld een heel goede schets geven van hoe er in Berlijn (door de creatieven) gewoond en gewerkt wordt. Jacob komt uit een klein plaatsje uit midden-Duitsland, Nathan (die op Hawai is opgegroeid) liep stage in Berlijn en kwam er Jacob tegen. Een artistiek stel was geboren: Haw-lin Services, een combi van HAWai en BerLIN. Gestart in 2008 als online mood board waar ze beiden hun dagelijkse visuele research uitstalden. Inmiddels is de hobby uitgegroeid tot werk en fungeert Haw-Lin Services als een vernieuwend ontwerpbureau. Jaja, ik weet ‘t heus wel; Berlijn bestaat lang niet alleen uit hippe creatieven met lofts vanaf 200 vierkante meter. Het stikt in Wedding van de broekafgezakte hiphopboys, trashy campingsmokingdragende werklozen in Marzahn, sjieke bontmutsbemutste mutsen in Charlottenburg/Wilmersdorf en lerenbroekdragende en besnorde “Altledersofas”-nichten in Schöneberg. Maar laat dit verhaal van Jacob en Nathan het cliché van creatief Berlijn bevestigen en geniet er van.  Het boek kost € 39,90 bevat 28 interviews heeft 336 pagina’s met 550 kleurenfoto’s en meet 22 bij 30 centimeter | Vincent Kompier
Blogt hier Berlijn van zich af. Klik linksboven in de menubalk voor mijn meest verse bijdrage. Facebook:
|
met VINCENT KOMPIER door BERLIJN
met VINCENT KOMPIER door BERLIJN
RSS FeedCreate a free website with Weebly
